یکی از بزرگترین اشتباهات ما پدر مادرها تصور مسئولیت شخصی در قبال احساسات فرزندانمان است. پدر و مادرها احساس میکنند مجبورند حافظ خوشبختی فرزندانشان باشند…. احساس میکنند این مسئولیت بر عهده ی آنهاست و می توانند آن را کنترل کنند.
ما – والدین – هر کاری میکنیم تا نگذاریم بچه هایمان سختی یا رنج بکشند، این یعنی هیچ وقت اجازه نمیدهیم با سختی و بدبختی مواجه شوند در نتیجه استقلال با پشتکار پیدا نمی کنند و به جای اینکه قدرت نوآوری داشته باشند از جهان اطرافشان میترسند. یک اشتباه بزرگ دیگر ما به آنها یاد میدهیم فقط روی عملکرد خودشان تمرکز کنند؛ باید معدل عالی بگیرید باید در دانشگاههای برتر پذیرفته شوید، باید شغلی چشمگیر پیدا کنید بعد آن قدر سرشان را گرم خودبینی میکنیم که به ندرت وقتی برای فکر کردن به اهمیت کمک به دیگران پیدا میکنند به این ترتیب آنها اغلب از مهربانی و قدردانی چشم پوشی میکنند با اینکه تحقیقات نشان میدهد این خصوصیات بیش از هر چیزی باعث ایجاد احساس خوشبختی میشوند. ما فرزند پروری را به کاری پیچیده و غیر ذاتی تبدیل کرده ایم که مملو از ترس و شک به خود است. میترسیم فرزندانمان در دنیای به شدت رقابتی خودمان دوام نیاورند. وقتی در مهدکودکی خیلی باکلاس ثبت نام نمیشوند ناراحت میشویم؛ زمانی که هنوز حروف الفبا را یاد نگرفته اند در حالی که به نظر میرسد همه ی همکلاسهایشان بلد باشند. در واقع این ماییم که داریم جهانی دیوانه وار و به شدت رقابتی را برای بچه های مان میسازیم. فرزند پروری خیلی ساده است به شرطی که اصول لازم برای کامیابی فرزندانمان در خانه مدرسه و زندگی را دوباره کشف کنیم. به عنوان یک مادر مادربزرگ و معلم با چندین دهه تجربه پنج ارزش اساسی مشخص کرده ام که به همه ی ما کمک میکنند تا انسانهایی موفق و توانا باشیم برای اینکه همه ا ه همه این پنج اصل را راحت به خاطر بسپارند اسم آنها را «پنج «الف» گذاشته ام اعتماد، احترام استقلال اتحاد و انس
از متن کتاب –